02 / WAAROM IK DIT DOE
Het is minder nobel dan het klinkt.
Ik doe het voor de verwondering. Voor de dopamine.
Dat eerste moment waarop je ineens ziet wat er allemaal kan. Maar dan echt. Je had er wel een idee bij, maar nu gebeurt het recht voor je eigen ogen. Dat is de spark van ogen die opengaan. En ik ben erbij. Dat is voor mij goud, een grote dopamineshot.
Verder kan ik er slecht tegen als ik zie dat iemand het zichzelf moeilijk maakt terwijl het ook makkelijker kan. Dan wil ik gewoon vragen of ik even mag helpen. Dat is geen strategie, dat is hoe ik in elkaar zit.
Ik vind de kleine sessies bovendien veel leuker dan de grote. Bij een zaal vol mensen inspireer je iedereen en mag iedereen het daarna zelf uitzoeken. Hier gaan we samen de diepte in en zie ik het gewoon gebeuren.
En er is een reden waarom ik uitgerekend een AI-bedrijf heb: ik wil meer van de mens naar boven halen, niet meer van het digitale. De meeste mensen zitten inmiddels meer met hun computer te vechten dan ermee te werken. Dat vind ik zonde.
Een greep uit de dingen die aan het eind van je bezoek uit je mond kunnen komen:
"Eindelijk hoef ik die onnodige dingen niet meer met de hand te doen."
"Holy shit, had ik dit maar eerder gedaan."
"Ja, dit is toch gewoon fucking vet."